به گزارش اعتدال آذربایجان (اعتدال پرس) در این نشست، روح‌الله دهقان‌نژاد، رئیس کمیسیون معماری و شهرسازی، ضمن اشاره به شناسایی نقاط حادثه‌خیز استان، بر توسعه ناوگان حمل‌ونقل عمومی و بازنگری در طرح پارک حاشیه‌ای تأکید کرد. با این حال، نکته کلیدی در سخنان روح‌الله رشیدی، عضو کمیسیون، نهفته بود؛ وی صراحتاً اعلام کرد که بخشی از داده‌های حیاتی چراغ‌های راهنمایی و رانندگی در اختیار مدیریت شهری نیست، که این امر بهره‌وری از ظرفیت‌های شهر هوشمند را با چالشی جدی مواجه کرده است.

همزمان، اعتراف جهانگیر جهانگیری، رئیس پلیس راهور تبریز، به «ناقص بودن مطالعات ترافیکی» در پروژه‌هایی نظیر پارک باغ‌شمال، زنگ خطری برای کل مدیریت شهری است. این وضعیت نشان می‌دهد که در تبریز، ابتدا «ساخته می‌شود» و سپس «مدیریت ترافیک» به عنوان یک ابزار برای رفع خسارت وارد میدان می‌شود؛ در حالی که در شهرسازی مدرن، ترافیک باید «پایه و اساس» طراحی پروژه باشد، نه «پیامد» آن.

در نگاه تحلیلی اعتدال پرس، این «گسست اطلاعاتی» میان پلیس راهور و شهرداری، تناقض عجیبی با ادعای «شهر هوشمند» دارد. چگونه شهری که در تراز اول مدرنیته است، در ابتدایی‌ترین سطح دسترسی به داده‌های ترافیکی دچار مشکل است؟ این نشان می‌دهد که نهادهای متولی در تبریز همچنان در حالت «جزیره‌ای» عمل می‌کنند و هماهنگی‌ها در سطح داده، هنوز در حد ایده‌آل نیست.

در نهایت، باید پذیرفت که افزایش تعداد اتوبوس‌ها یا تجهیز تقاطع‌ها به برق اضطراری، تنها «وصله» بر پیکره ترافیک شهر هستند. ترافیک تبریز تا زمانی که از حالت «واکنشی» به حالت «پیش‌بینانه» تغییر نکند و «داده‌ها» بین دستگاه‌ها جاری نشوند، هرگونه سرمایه‌گذاری در تجهیزات هوشمند، تنها خرید ابزارهای گران‌قیمت بدون بهره‌وری واقعی خواهد بود. پرسش این است: آیا تبریز واقعاً به سوی شهر هوشمند می‌رود یا تنها در حال تغییر نام ابزارهای قدیمی به نام‌های مدرن است؟