امیرحسام خیری‌صلوات، کودک چهار ساله تبریزی، هفتم شهریورماه پس از چند هفته تحمل درد و طی روندی درمانیِ سرگردان، بر اثر عوارض ناشی از گازگرفتگی یک سگ ولگرد در منطقه آخماقیه تبریز جان باخت؛ کودکی که اگر سگ‌های ولگرد ساماندهی می‌شدند، اگر درمان به‌موقع و اصولی بود، اگر مسئولان هشدارها را جدی می‌گرفتند، امروز زنده بود؛ اما امیرحسام رفت و پرسش‌های تلخ بر جای ماند.

به گزارش اعتدال آذربایجان (اعتدال پرس)، امیرحسام در ۱۲ مردادماه در منطقه آخماقیه (شهرک چمران) مورد حمله و گازگرفتگی یک سگ ولگرد قرار گرفت؛ حمله‌ای که می‌توانست با یک واکنش سریع و اصولی درمانی به پایان برسد، اما آنچه رخ داد، سرگردانی خانواده‌ای بود که فرزند چهار ساله‌شان را از بیمارستان محلاتی به سینا، از سینا به ششگلان و دوباره به سینا و سپس به بیمارستان کودکان مردانی‌آذر کشاندند؛ مسیری که به جای نجات، به کما و سپس مرگ ختم شد.

خانواده‌ی امیرحسام از همان روزهای اول، نگران روند درمان بودند؛ نگرانی‌ای که امروز با مرگ این کودک به یقین تلخ تبدیل شده است. آیا واکسن به‌موقع تزریق شد؟ آیا ارجاع‌های متعدد بیمارستانی، زمان طلایی درمان را از بین برد؟ آیا کیفیت خدمات درمانی در بیمارستان‌های تبریز برای موارد حیوان‌گزیدگی کافی است؟ پرسش‌هایی که تاکنون پاسخی درخور نداشته‌اند.

منطقه‌ی آخماقیه، یکی از محله‌های قدیمی تبریز که سال‌هاست ساکنان آن از حضور سگ‌های ولگرد گلایه دارند، این بار قربانی‌اش را یک کودک چهار ساله انتخاب کرد؛ سگ‌هایی که نه در حاشیه‌ی شهر، بلکه در نزدیکی اتوبان تبریز-آذرشهر و در منطقه ۷ شهرداری پرسه می‌زنند و خطرشان جان انسان‌ها را تهدید می‌کند؛ خطری که بارها گوشزد شده، اما اقدامی جدی در پی نداشته است.

امیرحسام رفت، اما مرگ او فقط یک خبر تلخ نیست؛ او سومین یا چهارمین قربانی سگ‌های ولگرد در تبریز نیست و متأسفانه اگر اقدامی اساسی نشود، آخرین قربانی هم نخواهد بود. سؤال اینجاست که شهرداری تبریز برای ساماندهی سگ‌های ولگرد چه کرده است؟ دانشگاه علوم پزشکی چه پاسخی برای کیفیت درمان حیوان‌گزیدگی دارد؟ چرا سیستم ارجاع بیمارستانی در این پرونده مانند یک مسیر بیهوده عمل کرد؟

مسئولان دانشگاه علوم پزشکی تبریز، شهرداری و دیگر نهادهای ذی‌ربط، امروز وظیفه دارند پاسخگوی افکار عمومی باشند؛ پاسخ‌هایی شفاف و قاطع که روشن کند چرا امیرحسام جان باخت و چه تدبیری برای جلوگیری از تکرار این فاجعه اندیشیده شده است. جامعه‌ای که کودکانش در خیابان‌های شهر مورد حمله سگ‌های ولگرد قرار می‌گیرند و در بیمارستان‌ها درمانِ سرگردان می‌بینند، حق دارد خشمگین باشد و پاسخ بخواهد.