به گزارش اعتدال آذربایجان (اعتدال پرس)، در سیصد و چهل و دومین جلسه علنی شورای اسلامی شهر تبریز، دو تصویر متفاوت از یک شهر به نمایش درآمد؛ تصویری از ایستادگی و پرچمی که ۲۰۰ شب برافراشته مانده، و تصویری از ساختمان‌هایی که گویا دیگر کسی برای گرفتن مجوزشان عجله‌ای ندارد.

رئیس شورا، هفته دفاع مقدس را گرامی داشت و از فرهنگی گفت که باید با «روایتی صحیح، هنرمندانه و صادقانه» به نسل آینده منتقل شود. حرف درستی است؛ اما شاید اولین قدم برای انتقال این فرهنگ، این باشد که خودمان در همین امروز، به قانونی که وضع کرده‌ایم، وفادار بمانیم. انتقال ایثار به نسل بعد، وقتی با چشم خود ببیند که ساختن بدون پروانه، به یک رویکرد عادی تبدیل شده، کار سختی خواهد بود.

یکی از اعضای شورا از جنگ فرهنگی گفت و اینکه دشمن دریافته با حمله نظامی به جایی نمی‌رسد و امروز از مسیر فرهنگ وارد شده است. این تحلیل درست است، اما نکته اینجاست که دشمن برای نفوذ در فرهنگ، نیازی به توپ و تانک ندارد؛ کافی است ببیند که در یک شهر، قانون به یک توصیه اختیاری شبیه شده است. اگر بی‌قانونی در ساختمان‌سازی عادی شود، در سایر حوزه‌ها هم خیلی زود عادی می‌شود.

اما تلخ‌ترین بخش جلسه، همان جمله‌ای بود که یکی از اعضا گفت: «ساخت‌وساز بدون مجوز در حال تبدیل شدن به یک رویکرد است.» کلمه «رویکرد» در اینجا، واژه بی‌گناهی نیست. رویکرد یعنی دیگر کسی تعجب نمی‌کند، یعنی تخلف به یک شیوه پذیرفته‌شده تبدیل شده، یعنی قانون به حاشیه رفته و کسی هم صدایش بلند نشده است. و بدتر از آن، اینکه این وضعیت در مناطق یک و دو رخ می‌دهد؛ مناطقی که انتظار می‌رود نظارت بر آنها بیشتر باشد، نه اینکه به منطقه‌ای برای جولان ساختمان‌های بی‌مجوز تبدیل شوند.

شورای شهر، جای طرح دغدغه‌های بزرگ است؛ از فرهنگ مقاومت تا ایستادگی در برابر دشمن. اما فرهنگ مقاومت، فقط در خیابان‌ها و پرچم‌ها خلاصه نمی‌شود؛ در رعایت همان قوانینی هم خودش را نشان می‌دهد که خودمان نوشته‌ایم. اگر در قلب تبریز، ساختن بدون مجوز به یک رویکرد تبدیل شده باشد، آن وقت ایستادگی در میدان‌های بزرگ چه معنایی دارد؟ شاید وقت آن رسیده که به‌جای تأکید بر انتقال فرهنگ به نسل آینده، کمی هم به فکر انتقال قانون به ساختمان‌های در حال ساخت باشیم؛ پیش از آنکه «رویکرد» به یک «فرهنگ» تبدیل شود.