ظهر دیروز چهارشنبه، پس از تعطیلی مدارس، در سه‌راه امین تبریز شاهد نزاع گروهی نوجوانان ۱۴ تا ۱۵ ساله بودم؛ صحنه‌ای که دقایقی بعد کلیپی تقریباً هم‌زمان از تکرار آن در ائل‌گلی نشان داد. این هم‌زمانی، مسئله را از یک اتفاق موردی به یک الگوی شهری تبدیل می‌کند که نیازمند تحلیل و اقدام است.

از منظر جامعه‌شناسی میدان پیر بوردیو نیز قدرت در شبکه‌ای از روابط و قواعد اقتصادی و سیاسی بازتولید می‌شود. تحریم‌ها را می‌توان تلاشی برای محدودکردن دسترسی ایران به سرمایه، فناوری و بازارهای جهانی تحلیل کرد. پاسخ پایدار به این محدودیت‌ها، نه صرفاً در دورزدن موانع، بلکه در تقویت زیرساخت‌ها، تنوع‌بخشی به تجارت و تبدیل موقعیت ژئوپلیتیکی ایران به قدرت اقتصادی نهفته است.

تاریخ بلند آذربایجان، شهادت می‌دهد کهن شهر تبریز، به سبب جایگاه سیاسی_اقتصادی و موقعیت استراتژیک خود، همواره *قطب دیپلماتیک* ایران و *کانون دیپلماسی* منطقه‌ای بوده است. 

ایران کشوری چندقومیتی است؛ اما یک ملت است.

منطقه آزاد ارس در اوج جنگ اقتصادی و نظامی، با درآمد واردات خودرو، کریدور توسعه جلفا تا خدافرین را تکمیل می‌کند؛ نشانه‌ای از اراده برای ساختن فردای پس از جنگ.

بازنشسته‌ای که سه دهه از عمر خود را وقف یک سازمان کرده، حالا برای دیدن همکاران قدیمی‌اش نه جایی برای نشستن دارد و نه کسی که به او سلام کند؛ روایتی که شاید فقط درباره یک نفر نباشد.

تبریز پتانسیل مالی عظیمی در بخش صنعت و تجارت دارد. اگر مدیریت هوشمندانه‌ای روی قانون معافیت های مالیاتی و بودجه‌های مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها صورت بگیره، تحولی بزرگ در ورزش و فرهنگ شهرمون خواهیم دید. به امید تحقق این هدف در شورای شهر.

آیت‌الله سید اسدالله مدنی، دومین شهید محراب انقلاب اسلامی، در بیستم شهریور ۱۳۶۰ در محراب نماز جمعه تبریز به دست منافقان کوردل به شهادت رسید؛ عالمی که عمر خود را وقف مبارزه با استبداد، دفاع از ولایت و خدمت به مردم کرد و نامش به عنوان یکی از دو شهید محراب آذربایجان در تاریخ انقلاب ماندگار شد.

آنچه امروز پیرامون اقتصاد ایران در حال شکل‌گیری است، ممکن است فراتر از تحریم اقتصادی متعارف باشد؛ مسئله می‌تواند به سمت انسداد اتصال‌پذیری ایران حرکت کند.

مدیرانِ محترم، چه بر سرِ شفافیت آمده است؟