در تقویم کشورمان، *۱۲ اردیبهشت* را برای گرامیداشت *مقام شامخ معلم* 🌺 و بمناسبت شهادت استاد علم و فضیلت شهید مطهری در این روز، روز معلم نامگذاری کرده اند تا بلکه بهانه ای باشد که در چنین روزی، معلم بیشتر از بقیه روزها در *کانون مهر و توجه همگان* قرار گیرد.

و چه نیکو، مردم عالم دوست و فضیلت طلب ایران، این قدر و منزلت را پاس می دارند چه با پیام های تبریک و چه با اهدای شاخه ای گل یا هر هدیه ای که البته همه اینها برابر *شأن و مقام والای معلم* ناچیز و اندک است.

اگر واقعاً باور داریم که مقام معلم چنین *پراهمیت و حساس و وزین* است اگر واقعاً می دانیم که *ساختن مملکت و توسعه فرهنگ* در دست معلمان است اگر واقعاً قصد تکریم و قدردانی معلم را داریم، باید و باید و باید معلمان و نهاد آموزش و پرورش را در *صف اول توسعه* و *خط اول سیاستگذاری* و *ردیف اول اعتبارات* و *جایگاه اول مدیریتی* قرار داده شود.

اصول *مدیریت منابع انسانی* ایجاب می کند از مرحله *جذب تا نگهداشت و بازنشستگی*، نیرو را چنان توجه و منزلت داده شود تا تبدیل به یک *سرمایه خودشکوفا برای توسعه سازمانی و پیشرفت جامعه* شود نه اینکه نیرو را در میان انبوه مشکلات و گرفتاری ها رها کرد!

برای ساختن *جامعه پویا و بافرهنگ* نیاز است معلم، این *گنجینه های انسان ساز*، گلچین جامعه و کانون توجه حاکمیت باشد طوری که تنها دغدغه اش *تعلیم و تربیت* باشد نه دغدغه های *معیشتی و شغلی* و…

*سیاسی شدن* جایگاه های مدیریتی دستگاه آموزش و پرورش و *انتصابات ضعیف و رابطه سالار* از جمله آفت های بسیار مهم است که در عدم ارتقاء در خور شأن جایگاه معلم و سیستم تعلیم و تربیت بسیار دخیل بوده است و لازم *شایسته سالاری* جایگزین رابطه سالاری در مناصب مدیریتی این نهاد گردد.

برای *توسعه تمدنی و آبادانی ایران*، معلم را باید نه فقط یک روز، بلکه تمام سال مورد توجه و ارزش قرار داد.
انشاءالله
*بابک محمدزاده علمداری*
۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵