به گزارش اعتدال آذربایجان (اعتدال پرس) ساعاتی قبل، فصل تازه‌ای در تاریخ باشگاه تراکتور رقم خورد؛ فصلی که نه با قهرمانی، که با خداحافظی آغاز شد. پس از روزها گمانه‌زنی، دراگان اسکوچیچ، مرد کرواتی که تبریز را دوباره به رویاها برگردانده بود، سرانجام از نیمکت سرخ‌پوشان کنار رفت. جدایی‌ای که گرچه زمزمه‌اش از مدتی پیش به گوش می‌رسید، اما رسمی‌شدنش، همچون پاییز بر شهری افتاد که هنوز در التهاب قهرمانی می‌تپد.

لبخندی که وداع پنهان می‌کرد

در دو روز گذشته اسکوچیچ در تمرین تیم حاضر شد، کنار شاگردانش خندید و دست در دست آنان ایستاد، اما در پس آن لبخند، تصمیمی قطعی نهفته بود. او عملاً کار را به مهرداد خانبان و حمیدرضا جودکی سپرده بود و منتظر نقطه‌ی پایان بود. تمرین آخرش بیش از آنکه آماده‌سازی برای دیدار با الغرافه باشد، شبیهِ یک خداحافظی خاموشی بود.

پایان نیم‌قرن حسرت

تراکتور پیش از ورود اسکوچیچ، در ۵۵ سال گذشته فقط دو عنوان قهرمانی در جام حذفی داشت؛ تیمی پرتماشاگر، پرهیاهو، اما دور از جام‌های بزرگ. اسکوچیچ این نظم تاریخی را در هم ریخت. در نخستین فصل حضورش، تراکتور را به قله‌ای رساند که سال‌ها از آن دور بود؛ قهرمانی لیگ برتر ایران.

همان قهرمانی راه سوپرجام را هم گشود؛ جایی که شاگردان او استقلال را شکست دادند و دومین جام طلایی اسکوچیچ در کمتر از یک سال به ویترین افتخارات باشگاه تراکتور افزوده شد. دو جام در یک فصل برای باشگاهی که عمری دنبال یک قهرمانی لیگ بود؛ شبیه یک تغییر بزرگ بود؛ یک انقلاب.

مرد رکوردها

کارنامه اسکوچیچ در تراکتور فقط به جام‌ها ختم نمی‌شود؛ او میراثی از اعداد و رکوردها بر جا گذاشت که مرورشان چهره‌ی پرافتخارترین سرمربی تاریخ این باشگاه را آشکارتر می‌سازد.

تراکتورِ او در سال قهرمانی ۶۸ امتیاز از ۳۰ بازی گرفت؛ آماری که از آن بهترین قهرمان تاریخ لیگ برتر را ساخت.

۲۱ پیروزی در همان فصل، بیشترین برد بین تمام تیم‌ها، با ۵۷ گل زده، بهترین خط حمله لیگ و تنها ۱۹ گل خورده که تراکتور را صاحب دومین خط دفاع مستحکم مسابقات کرد. این اعداد نه در دفترچه آمار که در خاطره‌ی هواداران زنده‌اند؛ هوادارانی که بالاخره بعد از سال‌ها انتظار، قهرمانی را لمس کردند.

پیروزی‌های مسلسل‌وار

اسکوچیچ سومین مربی تاریخ تراکتور شد که پنج برد متوالی در لیگ برتر به‌دست آورد؛ رکوردی که پیش از او فقط امیر قلعه‌نویی در لیگ یازدهم و جرج لیکنز در لیگ هجدهم لمس کرده بودند. اما تفاوت در جاودانگی است؛ اسکو با تیمی ساختارشکن این پیروزی‌ها را به قهرمانی پیوند داد.

فصل بی‌سابقه‌ی اسکو در تبریز

تراکتور مربیان بزرگ خارجی کم نداشته است؛ از تونی اولیویرا گرفته تا مصطفی دنیزلی و جان توشاک. اما هیچ‌کدام در هفته نخست لیگ برنده از زمین بیرون نیامده بودند. اسکوچیچ این طلسم را هم شکست. نخستین سرمربی خارجی تراکتور که لیگ را با پیروزی آغاز کرد و همان را تا بالاترین نقطه جدول ادامه داد.

فراتر از مرزها

در فصل جاری، تراکتورِ او نه‌تنها مدافع عنوان قهرمانی بود، بلکه در لیگ نخبگان آسیا هم صعود از مرحله گروهی را تجربه کرد؛ دستاوردی که آسیا را دوباره متوجه تراکتور کرد. تراکتورِ اسکوچیچ دیگر تیمی صرفاً محلی نیست، بلکه بدل به نماینده‌ای قابل احترام از فوتبال ایران در سطح قاره شده است.

زبان اعداد؛ سند افتخار

در مجموع، دراگان اسکوچیچ ۶۸ بار روی نیمکت تراکتور نشست. حاصل این حضور، ۳۹ پیروزی، ۱۹ تساوی و تنها ۱۰ شکست است.

آمارهایی که در هر لیگ و فصلی مترادف با ثبات، انسجام تاکتیکی و شخصیت قهرمان است. تراکتور با او یاد گرفت بدون ترس بازی کند، حمله کند، و در زمین، هیبت قهرمان داشته باشد.

خداحافظ مردی که تراکتور را بیدار کرد

امروز که دفتر همکاری بسته شد، در دل هواداران پرسشی است؛ آیا بعد از او کسی می‌تواند دوباره تراکتور را در اوج نگه دارد؟ پاسخ در آینده است، اما انصاف باید گفت، اسکوچیچ تنها مربی‌ای بود که در تبریز نه‌فقط جام، که اعتماد به نفس آورد. او میراثی ساخت به قوام شخصیت؛ تیمی که دیگر از کسی نمی‌ترسد.

خاطره‌ی او با طنین سوت پایان آن دیدار تاریخی قهرمانی و با صدای هم‌خوانی هواداران زنده می‌ماند؛ مردی که کمتر از همه از سوی سکوها تشویق شد. دراگان اسکوچیچ رفت، اما نامش بر قله‌ی پرافتخارترین‌های تراکتور باقی خواهد ماند؛ همان مردی که خاکِ آرزوهای ۵۵ ساله را کنار زد و جام را بر دستان تبریزی‌ها نشاند.