امروزه اداره شهرها خصوصا در یک کلانشهر چون تبریز، دیگر با نگاه‌های تک‌بعدی و خطی امکان‌پذیر نیست.

مسائل شهری روزبه‌روز *پیچیده‌تر، تخصصی‌تر و به‌هم‌پیوسته‌تر* شده‌اند؛ به‌گونه‌ای که تصمیم‌گیری درست درباره آن‌ها نیازمند افرادی است که علاوه بر تخصص، از تجربه، شناخت و توانایی کافی در حوزه‌های مختلف برخوردار باشد.

شورای شهر، کانون اصلی‌ *سیاست‌گذاری و نظارت* بر امور شهر است و اعضای آن موظف است درباره *موضوعات متنوعی* از جمله:

عمران و شهرسازی، اقتصاد و توسعه، حمل‌ونقل و ترافیک، خدمات شهری، بودجه و مسائل مالی، محیط زیست، امور فرهنگی و اجتماعی، سلامت، آموزش و دیگر مسائل مرتبط با زندگی شهروندان تصمیم‌گیری و نظارت کنند.

طبیعی است که در چنین جایگاهی و با چنین *پیچیدگی و تنوع موضوعات*، داشتن تجربه یا تخصص صرفاً در یک حوزه، برای ایفای کامل این مسئولیت کافی نباشد.

افزایش *درجه پیچیدگی و تخصصی تر شدن* امور، باعث شده صاحبنظران *علم مدیریت نوین* هم، تربیت نیروهای چندمهارتی و استفاده از نیروهای جامع الشرایط در راس سازمان ها و مراکز تصمیم گیری را ضروری و مهم بدانند.

در همین راستا، *خرد جمعی حاصل از تجارب ناموفق قبلی* و نگاه علمی روز، معتقد است اعضای شورا باید از ویژگی جامع‌الشرایط بودن برخوردار باشند؛ یعنی در کنار تخصص اصلی خود، تجربه‌های متنوع اجرایی، شناخت اجتماعی، قدرت تحلیل و درک مسائل مدیریتی و توانایی تصمیم‌گیری در حوزه‌های مختلف را نیز داشته باشند.

مردم از شورای شهر انتظار دارند نمایندگانی در این جایگاه مهم و استراتژیک حضور داشته باشند که بتوانند *مسائل مختلف* شهر را *به‌درستی و بطور کامل* درک کنند، میان موضوعات گوناگون ارتباط چندوجهی برقرار کنند و در زمان تصمیم‌گیری، موضوعات را به‌صورت جامع ببینند.

هرچه قدر اعضای شورا از نظر مهارتی و تجربی پخته‌تر و چندبعدی‌تر باشند، امکان تصمیم‌گیری دقیق‌تر، نظارت مؤثرتر و پیگیری بهتر مطالبات مردم نیز بیشتر خواهد شد.

از این منظر، *چندمهارتی و جامع الشرایط* بودن اعضای شورا نه یک امتیاز جانبی، بلکه یک ضرورت برای اداره بهتر شهر است.

بابک محمدزاده/پژوهشگر توسعه و سردبیر اعتدال پرس