مرتضی فراقی، فرمانده انتظامی سراب، از کشف انباری پر از کالاهای اساسی و بهداشتی به ارزش ۱۲ میلیارد ریال خبر داد؛ محموله‌ای که شامل ۲ هزار و ۹۶۸ عدد محصول شوینده و بهداشتی، ۵۴۰ بسته ماکارونی و ۱۵۵ کیلوگرم چای بود و حالا انبار مهروموم و مالک آن به مراجع قضایی معرفی شده است. سؤالی که باقی می‌ماند این است: این حجم از اقلام ضروری، چرا باید در انبار می‌ماند تا در شرایط سخت، به قیمت گزاف به دست مردم برسد؟

به گزارش اعتدال آذربایجان (اعتدال پرس)، مرتضی فراقی، فرمانده انتظامی سراب، از کشف یک انبار احتکار کالاهای اساسی و ارزاق عمومی خبر داد که به گفته وی، ارزش محموله آن برابر نظر کارشناسان ۱۲ میلیارد ریال برآورد شده است.

وی اظهار کرد که در پی دریافت گزارشی مبنی بر احتکار، مأموران مبارزه با قاچاق کالا موضوع را در دستور کار قرار دادند و پس از انجام تحقیقات و شناسایی محل، با هماهنگی قضایی از انبار بازرسی کردند. در این عملیات، ۲ هزار و ۹۶۸ عدد انواع محصولات شوینده و بهداشتی، ۵۴۰ بسته ۷۰۰ گرمی ماکارونی و ۱۵۵ کیلوگرم چای کشف شد.

فراقی افزود که انبار مذکور مهروموم و مالک آن نیز شناسایی و پس از تشکیل پرونده به مراجع قضایی معرفی شد.

اما فارغ از این کشف، پرسشی که همچنان ذهن افکار عمومی را درگیر می‌کند این است: چرا اقلامی که مستقیماً به سفره و سلامت مردم گره خورده‌اند، باید در انبارها دپو شوند و بعد با قیمتی دیگر به بازار برگردند؟ مگر نه اینکه همین کالاها در روزهای سخت، تبدیل به کالای لوکس می‌شوند و مردم برای تهیه‌شان باید از چند جا استعلام بگیرند؟ این انبارها، به جای اینکه در جریان طبیعی بازار قرار بگیرند، تبدیل به گلوگاه مصنوعی می‌شوند و جالب اینکه وقتی کشف می‌شوند، همه چیز «نظر کارشناسان» را برای ارزش‌گذاری نیاز دارد، اما برای سفره خالی مردم، هیچ کارشناسی لحظه‌ای نمی‌ایستد.

امید است که برخورد با این انبارها، فقط به مهروموم و تشکیل پرونده ختم نشود؛ چراکه مهروموم شدن درِ انبار، دردی از جیبِ مردم درمان نمی‌کند اگر نظارت بر بازار و توزیع کالاهای اساسی، هر روز جدی‌تر از دیروز نباشد.